20 KaSİM DUNYA COCUKLAR GUNU KUTLU OLSUN. 🫶BİR ÇOCUK, DÜNYADAN DAHA BÜYÜKTÜR!
Bir çocuğun gözyaşını durduramayan dünya, insanlıktan söz edemez. Çünkü bir çocuğun gözyaşı, insanlığın bütün vicdanından ağırdır. Bir çocuğun sustuğu yerde, dünyanın bütün sözleri anlamını yitirir.
Savaşların, yoksulluğun, şiddetin ve adaletsizliğin bedelini çocuklara ödeten hiçbir düzen masum değildir. Çocukları koruyamayan bir dünya, geleceğinden söz edemez.
Bir çocuk; sadece bir çocuk değildir. Bir çocuk, bir evin neşesi, bir sokağın sesi, bir ülkenin vicdanı, bir dünyanın umududur.
Bugün 20 Kasım Dünya Çocuk Hakları Günü'nde bir kez daha hatırlayalım:
Çocuk, korunması gereken bir zayıflık değil, hakları olan bir bireydir. Sevgi görmek, güven içinde büyümek, oyun oynamak, eğitim almak, hayal kurmak onun lütfu değil, hakkıdır. Unutmayalım, dünya çocuklara bırakacağımız bir miras değil, onların hakkını teslim etmek zorunda olduğumuz bir emanettir.
Bir çocuğu korursak, dünyayı koruruz. Bir çocuğa sahip çıkarsak, insanlığa sahip çıkarız. Bir çocuğun gülüşünü çoğaltırsak, dünyanın karanlığını aydınlatırız. Çünkü bir çocuk, dünyadan daha büyüktür.
PEKİ, BU DÜNYADA ÇOCUKLARIN SUÇU NE?
Zalim bir dünyanın ortasında çocuklardan mutlu olmalarını bekliyoruz. Oysa onların çocukluklarını ellerinden alan da yine biz yetişkinleriz.
Savaşları başlatan çocuklar değil; iktidar hırsına, çıkarlarına, güce ve egemenlik hesaplarına yenik düşen siyasetçilerdir. Bombaları çocuklar üretmez, silahları çocuklar satmaz, savaş kararlarını çocuklar vermez.
Ama bütün bu kararların en ağır bedelini yine çocuklar öder. Bir tarafta lüks içinde yaşayan, servet ve güç mücadelesi veren yöneticiler; diğer tarafta bir lokma ekmeğe, temiz suya, güvenli bir yatağa ve okula ulaşamayan milyonlarca çocuk...
Bu nasıl bir dünya düzenidir?
Çocukların üzerine bomba yağarken diplomatik salonlarda barıştan söz etmek, çocuklar açlıktan ölürken ekonomik büyüme rakamlarıyla övünmek, çocukların geleceği karartılırken siyasi başarı hikâyeleri anlatmak hangi vicdana sığar?
Zalim siyasetçilerin, çıkarlarını insan hayatının üzerinde tutan yönetim anlayışlarının ve savaşlardan kazanç sağlayan düzenlerin karşısında insanlığın sesi yükselmek zorundadır.
Ancak bütün sorumluluğu yalnızca siyasetçilere yüklemek de yeterli değildir. Çünkü zulme sessiz kalan, haksızlığı görmezden gelen, farklı kimliklerden çocukların acısını küçümseyen, vicdanını önyargılarına teslim eden toplumlar da bu karanlığın büyümesine katkıda bulunur.
Cahil cesaretiyle hakaret eden, nefret söylemini besleyen, çocukların yaşam hakkını bile siyasi, dinî veya ideolojik ayrımlara göre değerlendiren bir toplum, önce kendi vicdanını sorgulamalıdır.
Devleti yönetenlerin sorumluluğu ise çok daha büyüktür.
Çünkü devletin varlık nedeni makamları, iktidarları ve siyasi çıkarları korumak değil; insanın yaşam hakkını, onurunu, güvenliğini ve geleceğini güvence altına almaktır.
Bir devlet, çocuklarına eşit eğitim, sağlık, beslenme, barınma ve güvenli bir yaşam sunamıyorsa ciddi bir sorumlulukla karşı karşıyadır.
Çocukların yoksulluğunu görmezden gelen, istismar karşısında yeterince etkili önlem almayan, fırsat eşitsizliğini ortadan kaldırmayan hiçbir yönetim kendisini başarılı ilan edemez.
Devlet yönetmek, yalnızca ülkeyi idare etmek değildir; en savunmasız insanın hakkını koruyabilmektir.
Bunun için de hukuk, adalet, liyakat, şeffaflık ve hesap verebilirlik vazgeçilmezdir.
Bir çocuğun kaderi, ailesinin ekonomik durumuna, doğduğu coğrafyaya, kimliğine veya hangi ülkede dünyaya geldiğine bağlı olmamalıdır. Çocuk hakları sınır tanımaz.
Bir çocuğun acısı başka bir çocuğun acısından daha az değerli değildir.
Filistin'de, Gazze'de, Ukrayna'da, Sudan'da ve dünyanın başka yerlerinde savaşın, açlığın, göçün ve şiddetin ortasında kalan bütün çocuklar aynı insanlık ailesinin evlatlarıdır.
Bizim görevimiz çocukların hangi ülkeden, hangi inançtan veya hangi toplumdan olduğuna bakmak değil, onların yaşam hakkını savunmaktır.
Çünkü çocukların gözyaşının milliyeti, dini, dili ve siyasi görüşü yoktur. İnsanlığın gerçek uygarlık ölçüsü nedir?
Gökdelenlerin yüksekliği mi? Ülkelerin silah gücü mü?
Ekonomik büyüme rakamları mı? Yoksa en yoksul çocuğun bile güven içinde yaşayabilmesi mi?
Benim için gerçek uygarlık, bir çocuğun korkmadan uyuyabildiği, aç kalmadığı, istismar edilmediği, eğitimden mahrum bırakılmadığı ve geleceğe umutla bakabildiği bir dünyadır.
Bir toplumun gelişmişliği, en zenginlerinin yaşam standardıyla değil, en savunmasız çocuklarının nasıl yaşadığıyla ölçülmelidir. Bugün çocukların yalnızca haklarını hatırlamak yetmez.
Onların haklarını ihlal eden düzenleri, ihmalleri, adaletsizlikleri ve sorumsuzlukları da sorgulamak zorundayız.
Çocuklar bizim siyasi nutuklarımızın, seçim vaatlerimizin veya güzel günlerde paylaştığımız fotoğrafların süsü değildir.
Onlar bugünün insanları, yarının yetişkinleri ve kendi hayatları üzerinde hak sahibi bireylerdir.
Bir çocuğun elinden oyuncağını almak bile büyük bir üzüntüyken, onun çocukluğunu, eğitimini, güvenliğini ve yaşama sevincini elinden almak nasıl açıklanabilir?
Son sözüm şudur:
Dünyanın bütün yöneticilerine, siyasetçilerine, toplumlarına ve insanlarına...
Çocuklara güzel sözler söylemekten önce onlara güzel bir dünya bırakın. Onlara savaş değil barış, nefret değil sevgi, ayrımcılık değil eşitlik, korku değil güven, yoksulluk değil insanca yaşam hakkı verin. Çünkü çocuklar bizim hatalarımızın bedelini ödemek zorunda değildir.
Bir çocuğun gözyaşına sebep olan hiçbir siyasi başarı, hiçbir ekonomik çıkar, hiçbir iktidar hırsı insanlığın vicdanında haklı gösterilemez.
Çocukların güldüğü bir dünya, insanlığın kazandığı dünyadır. Ve unutmayalım: Bir ülkenin geleceği saraylarda değil, çocukların gözlerinde şekillenir.
Bir devletin büyüklüğü sahip olduğu gücün değil, koruyabildiği insan hayatlarının büyüklüğüyle ölçülür. Bir çocuğun hayatını kurtarmak, bazen bütün dünyayı kurtarmak kadar değerlidir.
ÇÜNKÜ BİR ÇOCUK, DÜNYADAN DAHA BÜYÜKTÜR!
CHP Iğdır İl Kadın Kolları Başkanı Songül Mengi
Tepkiniz Nedir?
Beğen
0
Beğenme
0
Aşk
0
Eğlenceli
0
Vay
0
Üzgün
0
Sinirli
0
Yorumlar (0)